แน่นอนบางคนอาจบอกว่าชีวิตเราสามารถสุขได้ตัวเราเอง แต่เราควรแบ่งบันความสุขให้กับคนอื่นด้วย หรือว่า เราอยากเป็นคนที่มีความสุขแล้วเห็นคนอื่นทุกข์แบบนั้นเหรอ ย่อมเป็นไปไม่ได้ที่เราจะสุขใช่หรือไม่ถ้าเรายังเห็นคนอื่นยังทุกข์อยู่
แต่ถ้าบอกว่าคนอื่นทุกข์ก็เรื่องของเขา นี่แหละเป็นการบอกแล้วว่าความสุขที่เราได้รับนั้นเป็นสุขที่ยังไม่ถึงขั้นสูงที่สุด เรายังไม่รู้จักความสุขที่แท้จริง ที่บอกว่าอย่าไปจริงจังกับชีวิตมาก ไม่ได้เป็นการบอกให้เราไม่แคร์อะไรทั้งนั้น แต่บอกว่าหากเราลดกฎหรือเงื่อนไขที่เราตั้งขึ้นบ้าง เราก็จะพบกับความสุข การที่เราตั้งเป้าหมายไว้สูงๆก็เหมือนกัน นี่แหละเป็นการสร้างเงื่อนไขแล้ว
หากเราทำไม่ได้อย่างที่เราตั้งไว้ล่ะ ความอกหัก ความไม่พอใจ ความท้อแท้ ล้วนตามมาแน่นอน เราควรตั้งเป้าไว้ทีละนิด และทำให้ได้ตามเป้าทีละนิด การทำแบบนี้ทำให้เราจะพลังจากการทำเป้าหมายทีละนิดสำเร็จด้วย เมื่อเรามีพลังหรือมีความภูมิใจแล้วก็ก็สามารถตั้งเป้าหมายต่อไปได้อย่างง่ายๆ และก็ทำแบบนี้ไปเรื่อยๆ เราก็จะถึงจุดที่เราคิดว่าเราควรพอ
หากเรามั่วแต่ตั้งเป้าที่สูงแล้วทำไม่ได้ แล้วโทษตัวเองว่าทำไมทำไม่ได้ นั้นเป็นการที่เรายังไม่เดินไปข้างหน้าแต่ทำให้เราเดินกลับหลังอีก ลองใช้วิธีทำแบบสบายๆ ทำทีละนิด แล้วไม่ต้องไปจริงจังหากทำไม่ได้ สุขที่ได้ทำแค่นี้ก็จะสบายใจเอง
เหตุผลการการที่เราไปจริงจังกับชีวิตก็คือ
ไปคิดว่าการทำแบบนี้แล้วได้แบบนี้ ซึ่งมันไม่ใช่กฏของธรรมชาติ เป็นที่รู้กันทุกคนว่ากฏของธรรมชาติคือ ความแน่นอน คือความไม่แน่นอน ฉะนั้นเราอย่าได้ไปตั้งกฏที่มันทำให้ชีวิตเราลำบากขึ้นมาเลย บางทำหากเราไม่มีกฏเราอาจมีความสุขในใจก็เป็นได้
โลกนี้ยังมีอะไรอีกมากที่เราไม่รู้จัก ที่เราไม่รู้ และเราก็อย่าไปยึดอะไรกับพวกมันเหล่านั้นเลย
ไม่มีความคิดเห็น:
แสดงความคิดเห็น